در اين دنياي هستي
سر زدم من به حالِ مستی

دلخوش ازين که تو هستي
تووي قلبم تو نشستي

تورو در برگِ شکوفه
روي شبنم جا گذاشتم

زندگيمو با تو خواستم
تورو من تنها نگذاشتم

جلوه ي سبز ِ بهاري
تو برام بارون مياري
تو به قلبم هديه دادي
اسمتو به يادگاري

من به فصلِ تو رسيدم
توو هواي تو نشستم
توي باغِ آرزوها
دل به گلهاي تو بستم

نازنينم بهتر از تو ديگه هيچ ترانه اي نيست
شعر ِ نابي واسه حرفام؛ اسم ِ تو گل واژه اي نيست

جلوه ي سبز ِ بهاري
تو برام بارون مياري
تو به قلبم هديه دادي
اسمتو به يادگاري

جلوه ي سبز ِ بهاري
تو برام بارون مياري
تو به قلبم هديه دادي
اسمتو به يادگاري

ديدي ايدل که غم عشق دگر بار چه کرد   چون بشد دلبر و با يار وفا دار چه کرد
اه ازان نرگس جادو که چه بازي انگيخت    اه از ان مست که با مردم هشيار چه کرد
اشک من رنگ شفق يافت ز بيمهري يار   طالع بي شفقت بين که در اين کار چه کرد
انکه پر نقش زد اين دايره مينايي             کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد 

دل از من برد و روي از من نهان کرد   خدارا با که اين  بازي توان کرد
شب تنهاييم در قصد جان بود     خيالش لطفهاي بيکران کرد
چرا چون لاله خونيت دل نباشم     که با ما نرگس او سر گران کرد
که را گويم که با اين درد جان سوز    طبيبم قصد جان ناتوان کرد
بانسان سوخت چون شمعم که بر من     صراحي گريه و بربط فغان کرد
صبل گر چاره داري وقت وقت است    که درد اشتياقم قصد جان کرد
ميان مهربانان کي توان گفت     که يار ما چنين کردو چنان کرد

من اگر اشک به دادم نرسد ميميرم
من اگر ياد تورا يادي نکنم ميميرم

وقتي که ديگر نبود
من به بودنش نيازمند شدم

وقتي که ديگر رفت
من به انتظار امدنش نشسستم

وقتي که ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد
من اورا دوست داشتم

وقتي که او تمام کرد
من شروع کردم...
وقتي او تمام شد...من اغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگي کردن است...
مثل تنها مردن!

. 

                                                                   رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران

     ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما کردي

                                                                    تو  بمان و  دگران  واي به حال دگران    

تنهايي...

در واپسين لحظات و در اوج سکوت و تنهاي ام

صداي دلنواز يادت در قصه بي کسي ام مي پيچد

باز شب مي شود و من از سياهي مي هراسم

و باز دل خسته از فراق عشق مي گريم

و بر تلخي تمام غمهاي زندگي ام

اشک مي ريزم

وقتي مي خواهم چهره تو را به ياد بياورم

چشمانم را مي بندم و در سفيد رنگي ارامش بخش

چشمان تو را مي بينم

و صداي تو را مرور مي کنم

با اينکه از برخي سکوتها دلزده ام

با رفتن تو بود که تنهايي من رقم خورد

تو رفتي و من به يادت

با غنچه هاي گل نرگس،با حياط خانه

با غم و غربت خودم

همدم و هم زبان شدم

بيا که دلتنگ توام

دل شکسته ام را فراموش نکن

هميشه با خودم فکر مي کنم

و در هر رهگذري تو را مي بينم

و با تواني که از دوستي ها مي گيرم از کنارت مي گذرم

من به ياد تو هستم

تو هم مرا در ياد خودت داشته باش

با من امشب چيزي از رفتن نگو

نه نگو

از اين سفر با من نگو

من به پايان ميرسم از کوچ تو

بامن از آغاز اين رفتن نگو

کاش ميشد لحظه ها را پس گرفت

کاش ميشداز تو بود و با تو بود

کاش ميشد در تو گم شد از همه

کاش ميشد تا هميشه با تو بود

در دادگاه عشق ... قسمم قلبم بود وکيلم دلم و حضار جمعي از

عاشقان و دلسوختگان ، قاضي نامم را بلند خواند و گناهم را دوست

داشتن تو اعلام کرد و سپس محکوم شد به تنهايي و مرگ کنار چوبه

دار از من خواستند  تا آخرين   خواسته ام را بگويم و من گفتم : به

تو بگويند ... دوستت دارم

بي تو طوفان زده ي دشت جنونم
صيد افتاده به خونم
تو چه سان مي گذري غافل ازاندوه درونم
بي من از شهر گذر کردي و رفتي
بي من از کوچه گذر کردي و رفتي
نگه ات هيچ نيفتاد به راهي که گذشتي
تا خم کوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم
چون به خانه برسيدم
چون در خانه ببستم
دگر از پاي نشستم
گوئيا زلزله آمد
گوئيا خانه فرو ريخت به سر من
بي تو من در همه شهر غريبم
بي تو کس نشنود از اين دل بشکسته صدايي
بر نخيزد دگر از مرغک پر بسته ندايي
تو همه بود و نبودي
تو همه شعر و سرودي
چه گريزي زبر من
که ز کويت نگريزم
من و يک لحضه جدايي
نتوانم
نتوانم
نتوانم...

 
             هر چند بهار است ولی بی دل و دلبر ثمری نیست.

فردا که روم من به سراغش به کجا سر بگذارم

              افسوس که از آن آغوش گرم وسر زلفش خبری نیست

.

چند است هوای رخ دلبر به دل افتاد خدایا

               اما چه رخی کز غم دوریش برایم بصری نیست

.

به هوای رخ دلدار دلم را پر شادی کنمو راه پر از گل

                اما چه کنم کاین صنمم را ز گناه و زدیارم گذری نیست.

 گفتم بروی می شکنم می گریم می روم از هوش

                او را زشکستن زگسستن ز بریدن حذری نیست

 .

دارم به سرم تا غزلی از لب لعلش بسرایم

              صد حیف و صد افسوس که از قافیه سازم خبری نیست.!!!

                                    غم خوار ترین

                                                     چه دل ازار ترین شد

                                                                            چه دل ازار ترین... 

باز ای الهه ی ناز

با دل من بساز

کین غم جان گداز

برود ز برم

گر دل من نیاسود

از گناه تو بود

بیا تا ز سر گنهت گذرم

باز می کنم دست یاری

به سویت دراز

بیا تا غم خود را

با رازو نیاز

 زخاطر ببرم

گر نکند تیر خشمت

دلم را هدف

به خدا همچو مرغ

پر شورو شعف

به سویت بپرم

ان که او ز غمت

دل بندد چون من کیست

ناز تو بیش از این

بهر چیست

تو الهه نازی در بزمم بنشین

من تورا وفا دارم

بیا که جز این

نباشد هنرم

این همه بی وفایی

ندارد سبب

به خدا اگر از من

نگیری خبر

نیابی اثرم...