بي تو طوفان زده ي دشت جنونم
صيد افتاده به خونم
تو چه سان مي گذري غافل ازاندوه درونم
بي من از شهر گذر کردي و رفتي
بي من از کوچه گذر کردي و رفتي
نگه ات هيچ نيفتاد به راهي که گذشتي
تا خم کوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم
چون به خانه برسيدم
چون در خانه ببستم
دگر از پاي نشستم
گوئيا زلزله آمد
گوئيا خانه فرو ريخت به سر من
بي تو من در همه شهر غريبم
بي تو کس نشنود از اين دل بشکسته صدايي
بر نخيزد دگر از مرغک پر بسته ندايي
تو همه بود و نبودي
تو همه شعر و سرودي
چه گريزي زبر من
که ز کويت نگريزم
من و يک لحضه جدايي
نتوانم
نتوانم
نتوانم...