تنهايي...

در واپسين لحظات و در اوج سکوت و تنهاي ام

صداي دلنواز يادت در قصه بي کسي ام مي پيچد

باز شب مي شود و من از سياهي مي هراسم

و باز دل خسته از فراق عشق مي گريم

و بر تلخي تمام غمهاي زندگي ام

اشک مي ريزم

وقتي مي خواهم چهره تو را به ياد بياورم

چشمانم را مي بندم و در سفيد رنگي ارامش بخش

چشمان تو را مي بينم

و صداي تو را مرور مي کنم

با اينکه از برخي سکوتها دلزده ام

با رفتن تو بود که تنهايي من رقم خورد

تو رفتي و من به يادت

با غنچه هاي گل نرگس،با حياط خانه

با غم و غربت خودم

همدم و هم زبان شدم

بيا که دلتنگ توام

دل شکسته ام را فراموش نکن

هميشه با خودم فکر مي کنم

و در هر رهگذري تو را مي بينم

و با تواني که از دوستي ها مي گيرم از کنارت مي گذرم

من به ياد تو هستم

تو هم مرا در ياد خودت داشته باش